Nie znasz mnie ....
Nie znasz mnie osobiście ,
patrzysz tylko na moją fotografię,
i z twarzy próbujesz wyczytać
o czym myślę i co potrafię ,
czy kocham i czy wierzę ...
A ja piszę moje słowa na papierze
i posyłam je w podróż światłowodem ,
ten list tego dowodem .
Spotykamy się co dnia i w niedzielę ,
powiesz , to niewiele ,
ale zawsze to więcej niż nic ...
Spójrz na ludzi , których mijasz co dnia ,
czy któryś z nich Ciebie zna ,
czy poda Ci rękę jak ja ?
Ja podaję Tobie wirtualnie dłoń
chociaż dzieli nas bezkresna toń
myśli , zdarzeń , krajobrazów ,
abstrakcyjnych rozumu obrazów .
I witam Cię co rano i żegnam wieczorem
co z tego , że przed monitorem ?
takie życie , ale myśli moje ...
z myślami zawsze przy Tobie stoję ,
znajdziesz mnie wszędzie ,
dla Ciebie jestem nawet wierszem ,
a kiedy zamarzysz ,
będę gwiazdką na niebie , dla Ciebie!
_▒▒▒▒▒▒
______▒▒▒▒▒▒▒▒
_____▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒
____▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒
___▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒
__▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒
_▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒
▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒
<҈><҈><҈><҈><҈><҈>
___I_____████
___I___ ██████
___I___███████▌
___I____██████
___I_____████
___●_____████
________██████
________██████
________██████ D O B R A N O C
_______███████▌
________██████
____ ███████████ SŁODKICH
___█████████████ SNÓW
L E P I E J . . .
Lepiej boso wejść w psie gówno
Pod sufitem mieć nierówno
Pod kościołem być staruszką
Ze staruszką dzielić łóżko
Mieć skrofuły pod ogonem
Alzheimera z Parkinsonem
Z krematorium dostać paczkę
Nic nie jedząc miewać sraczkę
Budzić śmiech wyrazem gęby
Stracić na raz wszystkie zęby
Lepiej czuć do siebie wstręta
Niż mieć z Jarka Prezydenta
Pozdrawiam
Niezapominajka
A gdy jeszcze dzieckiem byłam,
pomagał mi kwiatki rwać,
jak biegaliśmy po łące,
wszystkie kwiatki chciał mi dać.
I stokrotki i kaczeńce,
choć tak mało miałam lat,
lecz ja najbardziej lubiłam
niezapominajki kwiat.
Ten niebieski, ten malutki,
co śliczniutkie oczki ma,
ponad wszystkie kwiaty świata,
on najlepiej przyjaźń zna.
Przyjacielu, gdzie dziś jesteś?
Gdzie los rzucił życie Twe
i czy niezapominajka
przypomina jeszcze mnie?
Czy pamiętasz naszą młodość,
czy wspominasz nasze sny
i czy niezapominajka
czasem w nocy Ci się śni?
Ślę dla Ciebie pozdrowienia
poprzez ten daleki świat
i posyłam w podarunku
niezapominajki kwiat!
Nie zapomnij o dniach jasnych,
prześlij ku mnie myśli swe,
a zaś nocą przy księżycu
pocałuj leciutko mnie.
Spójrz na naszą wspólną gwiazdkę,
która świeci tylko nam,
przecież wiesz, że jestem sama
i Ty również jesteś sam...
Lecz samotność ta nie boli,
bo coś bardzo łączy nas,
mała niezapominajka
na daleki, wieczny czas.
Piękna przyjaźń co została
od dziecinnych naszych lat,
połączyła nasze serca
przez ten cudny, mały kwiat...
/-/M.Wojciechowska.
¦» -- «•*•» --- «•*•» -- « ¦ ¦
15 maja - DZIEŃ NIEZAPOMINAJKI
W r ó b e l e k
Popatrz na wróbelka,
co za oknem ćwierka.
Taki szary i mały ,
lecz zaradny i śmiały.
I choć słota wokoło,
jest mu zawsze wesoło .
Wróbelka spotkasz wszędzie :
na podwórku, na chodniku,
bardzo często przy śmietniku.
Tam podfrunie, tu przyleci ,
przysiądzie gdzieś na parapecie.
Czasem zjawi się sam,
lecz częściej gromadką.
(Towarzyski jest, jak rzadko ).
Zmęczony, usiądzie przy pompie.
Wanny nie używa,
bo w piasku się kąpie .
Niezwykły to ptaszek. Naprawdę.
Taki szary a sprawia,
że życie jest bardziej kolorowe.
Jak dużo zawdzięczamy małemu wróbelkowi.
Ptaszek
Ptaszek idiota,
głupszy, niż się zdaje,
strojny barwną krajką,
z głową jak makówka,
nieprzyjaciel kota,
ojciec pięciu jajek,
z których każde jajko
pełne jest półgłówka,
przyparty do drzewa
pierzem rudosinem,
toczy głośne swary
z innym znów kretynem,
po czym śpiewa, śpiewa
głupstwa nie do wiary.
15 maja – Dzień Niezapominajki
Rozgościła się wiosna,
świat jest piękny – jak z bajki.
Dzisiaj swój dzień obchodzą
Niezapominajki.
Już od wczesnego ranka
spieszy wszystko co żyje,
tam, gdzie wśród traw i kwiatów
mały strumyk się wije.
Tańczą pszczoły i osy,
gra koników kapela,
nad łąką się unosi
bas wodzireja trzmiela.
Z wody wychyla główkę
żabka, patrzy ciekawie.
Re, re, re, re, kum, kum, kum
-to żabi koncert w stawie.
A cała radość płynie
z tej jednej przyczyny,
że Niezapominajka
ma dzisiaj imieniny.
Życzenia jej składają
ważki, mrówki, liszki.
Ze swych norek wybiegły
nawet polne myszki.
„Kwitnij jak najdłużej,
kwiateczku uroczy,
i swoim widokiem
raduj nasze oczy.
Wiosennego deszczu
i słońca życzymy,
serdeczne uśmiechy
w darze przynosimy”.
Coraz weselej wokół,
muzyka w dal się niesie
i budzi krasnoludki
śpiące w pobliskim lesie.
Pędzą ile sił w nogach,
podchodzą do kwiatka blisko,
zdejmują barwne czapki
i kłaniają się nisko.
Rosę w leśnych dzwoneczkach
w prezencie mu przynoszą
i o przyjęcie daru,
uśmiechając się, proszą.
Dróżką opodal łąki
jakaś rodzina jedzie.
Pedałują wytrwale,
a tata jest na przedzie.
Oczarowani wiosną,
gdy wokół rozkwita maj,
podziwiają przyrodę,
poznają rodzinny kraj.
Zofia Rusek
Niezapominajki...
We włosy powpinałam
niezapominajki,
piękne i niebieskie
są te kwiaty z bajki...
będą mi o Tobie
do ucha szeptały,
czarodziejską nutką
miłosną pieśń śpiewały..
dźwięcznym echem
cichutko,
że nie zapomniały..
i proszą nieśmiało,
by serce i ciało
Ciebie w swej pamięci
na zawsze już miało..
aż do samej śmierci.
P E Ł N I A - J A Ś M I N O W A
Choć dawno to było
pamiętam jakby
przed chwilą
wysoko księżyc
muska obłoki
my obok siebie
gubimy kroki
w oddali słychać
dźwięki organów
od dusznej sali
sie oddalamy
do siebie
mocno przytuleni
uwagi do drobiazgów
nie przywiązujemy
jest ciemno
w pocałunkach
zwierają się wargi
a my szczęśliwi
a my bez skargi
rozpłynięci w nocy
rozsądek gubimy
i tak bezgłośnie
do gwiazd krzyczymy
gorąca letnia noc
skąpana w ciszy
pyzaty księżyc
pocałunki liczy
pełnia w "bliźniętach"
dobrze pamiętam
noc zapomnienia
noc jaśminowa
magia przesilenia
jasna noc czerwcowa
koi nasze zmysły
troski gdzieś prysły
...pachnąca pełnia
marzenia spełnia...
"Biały dzwoneczek "
Gdy konwalia dzwonić zaczyna;
to o przyjaźni mi przypomina !
Napary z niej w winie,
pamięć poprawią - ona z tego słynie...
Wszystkim dzisiaj konwalię ofiaruję,
gdyż dzięki Wam przyjaźń i koleżeństwo znajduję.
Ona uleczy - kto ma zbolałe serce,
jako "złota woda" - da radę nawet w rozterce !
Ten mały kwiatek - konwalia majowa;
to bajkowa, nieśmiała bylina kłączowa.
Jest pokorna i nie traci nadziei,
ponieważ wie,że mozaikę szczęścia się z niej klei...
W perfumach ukryta,
spełnia się całkowicie i jest niesamowita.
Powtarza to tabaka,
gdyż jest jej składnikiem - artystka z niej taka !
Pobudza również marzenia;
dając drabinę - losy ludzkie zmienia...
Konwalia zerwana o świcie
nagradza subtelnym zapachem sowicie.
W Europie kwiat szczęścia, pomyślności i młodości;
dawany jest jako symbol stałości...
Jej dzwoneczkami do Ciebie dzwonię
i zapewniam,że o przyjaźń dbać będę,i jej nie roztrwonię...
Potęgę przyjaźni tak wyrażam
i Ciebie w tym białym kwiatku - tak poważam !
PATRZĘ w LUSTRO
Nieraz patrzę do lustra
i widzę swoją twarz
złoty promień twarz muska
wskazuje ile mam lat
kiedy patrzę do lustra
to widzę swoją twarz
i wtedy sobie myślę
zmarszczki kobieto masz
zmarszczki moje to wzory
rysowane na twarzy
przez trudy niepokoje
i to co los przydarzył
czasem zerkam do lustra
i swoją twarz tam widzę
nieco pobladłe usta
ale ja się nie wstydzę
bo jestem w życia jesieni
i nic już tego nie zmieni
ilekroć w lustro patrzę
to w moim widzę lustrze
oczy takie jak zawsze
i taki sam uśmiech
zawsze gdy spojrzę w lustro
zobaczę swoje oczy
nigdy w nich nie ma pustki
a to już wiele znaczy
oczy w każdym momencie
swą tajemnicę miały
Pluton na ascendencie
"pogłębiacz" doskonały
i stanie się że przejdę
na drugą stronę lustra
wię pytam nim odejdę
czy po mnie tylko pustka?
I trochę humoru też nie zawadzi .....lek na moją głowę ......
Był sobie facet, który dbał o swoje ciało. Pewnego razu stanął przed lustrem, rozebrał się i zaczął podziwiać swe ciało. Ze zdziwieniem stwierdził jednak, iż wszystko jest pięknie opalone oprócz jego członka! Nie podobało mu się to, wiec postanowił coś z tym zrobić. Poszedł na plażę, rozebrał się i zasypał cale swe ciało, zostawiając członka sterczącego na zewnątrz.
Przez plażę przechodziły dwie staruszki. Jedna opierała się na lasce. Przechodząc obok zasypanego faceta ujrzała "cosik" wystającego z piasku. Końcem laski zaczęła przesuwać to w jedna, to w druga stronę.
- Życie nie jest sprawiedliwe - powiedziała do drugiej.
- Czemu tak mówisz? - spytała tamta zdziwiona.
- Gdy miałam 20 lat byłam tego ciekawa,
gdy miałam 30 lat bardzo to lubiłam,
w wieku 40 lat już sama o to prosiłam,
gdy miałam lat 50 już za to płaciłam,
w wieku 60 lat zaczęłam się o to modlić,
a gdy miałam 70 to już o tym zapomniałam.
Teraz, kiedy mam 80 lat, te rzeczy rosną na dziko, a ja nawet nie mogę przykucnąć!
......Tęsknota......
Są serca, co żal w sobie noszą. Są usta, co o nic nie proszą. Są ludzie, co dumę swą mają. Dramatu losu poznać nie dają. Są źli, co nie znają dobrego. Są dobrzy, co nie znają złego. I uśmiechnięci - choć w oczach cierpienie. Z tęsknotą czekają na własne zbawienie. Świat kolorowy jest pokręcony. Nieważne z której to patrzysz strony. Wszystko choć piękne - to bardzo złudne. Poznać cel życia - jakież to trudne...
Idę ulicą - ktoś mi się kłania
Oddaję ukłon - znam przecież drania
Ta twarz ten uśmiech i ten błysk w oku
To miły facet znam go od roku.
Jakże u diabła on się nazywa?..
...Dziura w pamięci. Czasem tak bywa.
Wtedy myśl smutna w głowie się rodzi:
Nic nie poradzisz - starość nadchodzi.
Z trzeciego piętra schodzę radośnie.
Bo w kalendarzu ma się ku wiośnie
No i spaceru gna mnie potrzeba
zwłaszcza,że słońce i błękit nieba..
Gdy już po parku idę alei
Nagle pot zimny majtki mi klei
Bowiem pytanie w głowie mi tkwi:
Czy aby kluczem zamknęłam drzwi?..
W spiesznym powrocie znów myśl się rodzi
Nic nie poradzisz - starość nadchodzi.
Siedzę i czytam. Nagle myśl żywa
Jakimś pragnieniem z fotela zrywa
Robię trzy kroki, staję przy szafie
I jak to cielę na nią się gapię..
Pojęcia nie mam po co ja wstałam?
Czego tak bardzo i nagle chciałam?.
Oj, coraz bardziej mi to już szkodzi,
Że ta nieszczęsna starość nadchodzi.
Jadę na urlop.Prasuję spodnie
Żeby wśród ludzi wyglądać godnie.
Biorę walizkę, pędzę nad morze..
Lecz tam miast śledzić młodzieńców może
Zamiast podziwiać te męskie akty..
...Czy wyłączyłam wtyczkę z kontaktu?..
Może dom spłonął?.. Strach we mnie godzi
Tak to jest kiedy starość nadchodzi.
Żeby nie znaleźć się kiedyś w nędzy
Zaoszczędziłam trochę pieniędzy
W dużej kopercie, zamkniętej klejem
Dobrze ukryłam je przed złodziejem
I teraz już od paru miesięcy
Nie mogę znaleźć moich tysięcy!!!
Ech, nie pojmiecie tego wy młodzi
Jak miło żyć, gdy starość nadchodzi.