z pamietnika kobiety spelnionej

"Jestem kobiet¹ szczêœliw¹. Rano wstajê razem z moim mê¿em i gdy on goli siê w ³azience, przygotowujê mu po¿ywne kanapki do pracy. Potem, gdy ca³uje mnie w czo³o i wychodzi, budzê nasz¹ pi¹tkê dzieciaczków, jedno po drugim, robiê im zdrowe œniadanie i g³aszcz¹c po g³ówkach ¿egnam w progu, gdy id¹ do szko³y. Zaczynam sprz¹tanie. Odkurzam, podlewam kwiatki, nuc¹c weso³e piosenki. Piorê skarpetki i gatki mojego mê¿a w najlepszym proszku, na który staæ nas dziêki pracy Mojego mê¿a, i rozwieszam je na sznurku na balkonie. W miêdzyczasie dzwoni czêsto mamusia mojego mê¿a i pyta o zdrowie Swojego dziubdziusia. Teœciowa jest kobiet¹ pobo¿n¹ i katoliczk¹, znalaz³yœmy wiec wspólny punkt widzenia. Po mi³ej rozmowie, jeœli ju¿ skoñczy³am pranie i sprz¹tanie, które daj¹ mi tyle radoœci i poczuciespe³nienia siê w obowi¹zkach, idê do kuchni i przygotowujê smaczny obiad dla naszego pracuj¹cego mê¿a i ojca, który jest podpor¹ naszej rodziny i dla naszych piêciu pociech. Kiedy ju¿ garnki weso³o pyrkocz¹ na gazie, a mieszkanie jest czyste, pozwalam sobie na chwile relaksu przy p³ycie z Ojcem œwiêtym i robiê na drutach sweterki i œpioszki dla naszej szóstej pociechy, która jest ju¿ w drodze, a któr¹ Pan Bóg pob³ogos³awi³ nas mimo przestrzeganego kalendarzyka, co jest jawnym znakiem Jego woli. Nie w³¹czam telewizji, poniewa¿ p³yn¹cy z niej jad i bezeceñstwo mog³yby zatruæ wspania³¹ atmosferê naszej katolickiej rodziny . Czasami haftujê tak, jak nauczy³am siê z kolorowego pisma dla katolickich pañ domu, albowiem kobieta nie umiej¹ca haftowaæ nie mo¿e siê w pe³ni spe³niæ ¿yciowo. Kiedy moje dzieci wracaj¹ ze szko³y radoœnie œwiergocz¹c, wys³uchujê z uœmiechem, czego dziœ na uczy³y siê w szkole. Opowiadaj¹ mi o lekcjach przygotowania do ¿ycia w rodzinie, których udziela im bardzo mi³a pani z przykoœcielnego kó³ka ró¿añcowego. Córeczki prosz¹, abym nauczy³a je szyæ, poniewa¿ chc¹ byæ prawdziwymi kobietami, nie zaœ wynaturzonymi grzesznicami z ok³adek magazynów, ch³opcy natomiast szepcz¹ na ucho, ¿e na pewno nigdy nie pope³ni¹ tego strasznego grzechu, który po lega na dotykaniu samych siebie, ani nie bêd¹ ogl¹daæ zdjêæ podsuniêtych przez samego Szatana. Karcê ich lekko za wspominanie o rzeczach obrzydliwych, lecz jestem szczêœliwa, ¿e wczesne ostrze¿enie uchroni moich dzielnych ch³opców przed zboczeniem i abominacj¹. Mój m¹¿ wraca z pracy po po³udniu. Witamy go wszyscy w progu, poczym myje on rêce i zasiada do posi³ku, a ja podsuwam mu najlepsze k¹ski, aby zachowa³ si³ê do pracy. Potem mój m¹¿ w³¹cza telewizor i zasiada przed nim w poszukiwaniu relaksu, a ja zmywam talerze i garnki i zabieram jego skarpetki do cerowania, s³uchaj¹c z uœmiechem odg³osów meczu sportowego w telewizji. Wieczorem k¹piê nasze pociechy i k³adê je spaæ. Kiedy wyk¹piemy siê wszyscy, mój m¹¿ szybko spe³nia obowi¹zek ma³¿eñski, ja zaœ przeczekujê to w milczeniu, ze spokojem i godnoœci¹ prawdziwej katoliczki, modl¹c siê w myœli o zbawienie tych nieszczêsnych istot, które urodzi³y siê kobietami, ale którym lubie¿noœæ Szatana rzuci³a siê na mózgi, które w obowi¹zku szukaj¹ wstrêtnych i grzesznych przyjemnoœci. Zasypiam po d³ugiej modlitwie i tak mija kolejny szczêœliwy dzieñ mojego ¿ycia."