90 mld złotych deficytu budżetu centralnego w 2010, ale co tam, to pikuś, pożyczamy dalej mówi nasz mały złodzejaszek, uruchamiamy dużą linię kredytową z Chinami.
http://www.bankier.pl/wiadomosc/PAI...
http://www.stat.gov.pl/gus/5840_137...
Fragment z pierwszego linku:
-----------
"W swoim wystąpieniu premier Wen Jiabao zapowiedział, że Chiny utworzą fundusz, dysponujący pulą 500 mln USD, który będzie inwestował w krajach Europy Środkowej. Linia kredytowa ma opiewać na 10 mld USD, jej cel to wspieranie inwestycji chińskich przedsiębiorstw w infrastrukturę, nowe technologie i zieloną gospodarkę."
-----------
Dlaczego manipulujesz?
Przede wszystkim chce Ci podziekowac esha, ze pochyliles sie nad tym watkiem jako jeden z niewielu forumowiczow i udzieliles komentarza. Finanse to kluczowa kwestia w panstwie i co za tym idzie podstawowe kryterium oceny sprawujacych wladze.Przeczytales artykul, za co Ci chwala rowniez. Plus dla Ciebie.
Czego jednak nie zrobiles, to nie odniosles sie do notatki podanej przez GUS oraz nie polaczyles jednej informacji z druga.
Po kolei:
Wg. notatki z GUS deficyty budzetowe byly o wiele wyzsze, niz nam podawano. Rzad dokonal kilku kosmentycznych zmian, ktore chowaja dlugi pod dywan. GUS liczy wg. zalecen Eurostatu, co powoduje, ze roznica w wartosciach podawanych przez rzad jest ogromna.
wg. rzadu
2008: -20,633.0 mln
2009: -50,129.6 mln
2010:-84,675.8 mln
wg. GUS
2008: -49,837 mln
2009: -72,689 mln
2010: -90,827 mln
Mowimy o 58 mld zlotych(!!!) roznicy i nie dziwi, ze rzad chce je ukryc, bo konstytycja mowi o 3/5 PKB dozwolonym zadluzeniu. Jak pamietamy we wszystkich tych latach sluchalismy naszego premiera jak perorowal o zielonej wyspie.Notatka GUS ma date 23.04, czyli jest jednym z najnowszych szacunkow.
Dalej, deficyty z tych TRZECH TYLKO lat opiewaja na sume 200 mld zlotych!! Skad rzad bierze pieniadze na to? Czesc z nich pokrywana jest z obligacji skarbu panstwa, ktore dla podmiotow je nabywajacych sa niewatpliwie inwestycja. Z tego co sie orientuje Chiny sa najwiekszym wierzycielem USA, a rzady w Europie (bez komenarza o ich gospodarnosci) modla sie o to by Chiny zakupily obligacje skarbu panstawa przez nich wyemitowane o czym pisze Gadomski w wyborczej:
http://wyborcza.pl/1,75968,11624074...
Teraz, najwazniejsze, zeby porownac rzad wielkosci inwestycji w polski przemysl:
500mln usd z mozliwymi kredytami na 10mld usd, co po przeliczeniu na zlotowki da odpowiednio 1.5mld pln i 30 mld pln.
Przystawiajac te liczby to polskiego deficytu szybko dojdziesz do wniosku, ze te tak opiewana sukcesy polskiej polityki zagranicznej, jesli dojda do skutku, beda rowne CZTEROMIESIECZNEMU DEFICYTOWI Z 2010 ROKU NA SZCZEBLU CENTRALNYM i w zaden sposob nie tlumacza lawinowo generowanych pozyczek.
1.5 mld , czyli poczatkowa suma funduszu, 500 mln usd, rowna sie kwocie jaka pozyczalismy chyba w tydzien.
Na szybko nakreslilem deficyty, ktore juz pewnie widziales, ktroe jednak w sposob obrazowy oddaja jak bardzo niezbalansowany mamy budzet poczawszy od objecia wladzy przez Tuska.
http://www.emito.net/spolecznosc/fo...
Tak jak pisalem wczesniej, jesli mamy oceniac rzad, to opierajac sie na faktach, czyli podstawowych wskaznikach makroekonomicznych, a nie na tym , czy premier jest wysportowanych i ladnie sie usmiecha w do kamer.
Na europejskich salonach nie rozmawia się o tym, czy euroland upadnie, ale o tym w jaki sposób to się odbędzie. Żaden członek strefy, który ma kłopoty nie robi nic, poza wyciąganiem ręki po wsparcie z EBC i MFW.
Problem strefy euro jest dzisiaj nie tyle natury
ekonomicznej, co politycznej – bo silni gracze UE zdają sobie sprawę, że pompowanie kolejnych danin na południe Europy - do Grecji, Włoch i Hiszpanii skończy się tym, że zmęczone społeczeństwa Niemiec, Francji i Beneluksu tupną nogą i pokażą swoim rządzącym środkowy palec. Tupną tak głośno, że dzisiejsze gabinety będą mogły przestać marzyć o powrocie do polityki. A tak się z pewnością stanie, skoro coraz częściej najmłodsi członkowie EU, w tym Polska
, mówią wprost, że nie widzą sensu prowadzenia polityki pomocy krajom, które ani myślą zrezygnować z – powiedzmy - hurraoptymistycznego podejścia do swoich budżetów i zadłużenia. Niemal dwóchlat
potrzebował rząd grecki do podjęcia prostej decyzji ograniczającej wypłaty niesłusznych świadczeń swoim obywatelom, którzy – w związku z kryzysem, a jakże – postanowili czerpać z budżetu państwa (zasilanego kasą z Unii, m.in. z Polski) niesłuszne świadczenia. Skala była całkiem spora, bo grecki skarb państwa oszukiwało... 2 proc. ludności tego kraju. Tak więc brali Grecy renty, emerytury, zasiłki, często w imieniu zmarłych. Co więcej, proceder nie był specjalną tajemnicą, skoro przerwanie go wymogły na Grecji międzynarodowe banki, których greckie wierzytelności zależały od redukcji tamtejszego deficytu budżetowego.
Nie najlepsze sygnały dochodzą również z Hiszpanii, której premier Mariano Rajoy wprost mówi, że sytuacja jego kraju jest „skrajnie trudna”. Zapowiedział wprawdzie głębokie cięcia w wydatkach publicznych i odczuwalny wzrost podatków, ale już wiadomo, że te deklaracja raczej pozostaną w sferze zapowiedzi. Gubernator hiszpańskiego Banku Centralnego Miguel Angel Fernandez uważa, że redukcja wydatków na inwestycje publiczne „w wyjątkowy sposób pogłębi recesję”. Tym bardziej, że jeszcze bez niej poddani króla Juana Carlosa muszą sobie poradzić z najszybszym od dawna przyrostem bezrobocia – pod koniec marca bez pracy był niemal co czwarty Hiszpan (24 proc.), czyli 5,6 mln ludzi. Znaczna część z nich, to młodzież – przed 25 rokiem życia.
Dlatego Hiszpanie na wymagane przez EBC i MFW oszczędności zgodzić się nie będą mogli. I ich nie wprowadzą. Tym bardziej, że najpierw rząd premiera Rajoya musi sobie poradzić z uzdrowieniem hiszpańskich banków, które wyjątkowo niechętnie kredytują gospodarkę a w ramach oszczędności planują posłać na zieloną trawkę 15 tys. pracowników.
Goldman Sachs ocenił już – nie tak dawno – że w związku z gwałtownym spadkiem wartości aktywów zamrożonych w nieruchomościach i złych kredytach banki królestwa będą potrzebowały z budżetu państwa zasiłku w wysokości 58 mld euro.
To pieniądze, które tak naprawdę trafią do hiszpańskojęzycznych prezesów banków z kieszeni podatników niemieckich i francuskich. Dlatego i Niemcy, i Francja będą pierwszymi krajami, które opowiedzą się za rozwiązaniem eurolandu. Choć dopóki nie dojdzie do kryzysu w EBC nigdy głośno nie zadeklarują chęci wycofania – nie tyle samych siebie, ile wszystkich słabych państw – z obszaru wspólnej waluty.