Finansowanie świadczeń medycznych udzielonych cudzoziemcom przebywającym w Polsce
Obecnie sytuację cudzoziemców przebywających i korzystających ze świadczeń medycznych na terenie Polski określają zapisy art. 8 i 10 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym z dnia 6 lutego 1997 r (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późniejszymi zmianami). W najbliższym czasie, w wyniku prac Parlamentu nad nowelizacją ustawy, można się spodziewać zmiany tych uregulowań. Jednak, do czasu uchwalenia nowelizacji, to czy i w jaki sposób cudzoziemiec uczestniczy w systemie powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego uzależnione jest m.in. od jego statusu prawnego. Istnieje duża grupa cudzoziemców, których status w ogóle uniemożliwia ich ubezpieczenie w systemie PUZ. Część z nich może jednak otrzymać bezpłatnie pomoc medyczną z innego tytułu, np. umów międzynarodowych regulujących kwestię wzajemnej pomocy medycznej dla obywateli państw - stron tych umów.
Świadczeniodawcy, którzy udzielają pomocy medycznej cudzoziemcom, powinni pamiętać, że w zależności od statusu zagranicznego pacjenta, należność za wykonane usługi regulują różni płatnicy. Tak więc płatnikiem może być, odpowiednio: kasa chorych, budżet państwa, sam pacjent lub firma ubezpieczeniowa, w której wykupił stosowną polisę.
Za świadczenia udzielone cudzoziemcom objętym ubezpieczeniem zdrowotnym w ramach systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, świadczeniodawcom płacą kasy chorych.
Przypomnijmy krótko, że do osób objętych obowiązkiem ubezpieczenia należą ci obywatele państw obcych, którzy przebywają na terytorium Polski na podstawie karty stałego pobytu lub karty czasowego pobytu wydanej w związku z udzieleniem statusu uchodźcy (art. 8 pkt 21 ustawy o puz). Po dokonaniu wyboru kasy chorych i opłaceniu składki na ubezpieczenie zdrowotne, korzystają oni z opieki zdrowotnej na takich samych zasadach, jak ubezpieczeni Polacy.
Wyjątek stanowią cudzoziemcy, objęci obowiązującym nadal zapisem ustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 roku (wraz ze zmianami wynikającymi z ustawy nowelizującej niektóre ustawy dotyczące kompetencji organów administracji publicznej, z dnia 24 lipca 1998 r.). Dotyczy on osób nie będących obywatelami polskimi a zatrudnionych na polskich uczelniach w charakterze nauczycieli akademickich. Zgodnie z art. 84 pkt 2 w/w ustawy osobom nie będącym obywatelami polskimi, zatrudnionym w uczelni, przysługuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego. Są one zgłaszane do ubezpieczenia przez pracodawcę i, jak wszyscy uczestnicy systemu puz, wybierają kasę chorych.
Wraz z obcokrajowcem ubezpieczającym się w kasie chorych prawo do świadczeń zdrowotnych z tytułu opłacanej składki uzyskują członkowie jego rodziny pozostający na jego wyłącznym utrzymaniu. Członkami rodziny w rozumieniu ustawy o puz są: małżonek (tak kobieta jak i mężczyzna), dzieci (także uprawnione do renty rodzinnej) do ukończenia 18 roku życia, a gdy się uczą - do 26 r.ż., dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu - bez ograniczenia wieku; dzieci drugiego współmałżonka, przysposobione, w ramach rodziny zastępczej, przyjęte na wychowanie bądź wnuk. Członkiem rodziny w powyższym znaczeniu jest też rodzic nie podlegający obowiązkowemu ubezpieczeniu z innego tytułu, a pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym obcokrajowcem.
Żadne inne kryteria, świadczące o związku obcokrajowca z Polską, jak np. małżeństwo z obywatelem polskim, oficjalne legalne zatrudnienie, studia na polskiej uczelni, rozpoczęta procedura oczekiwania na kartę stałego pobytu, staranie się o status uchodźcy itp. nie dają obecnie podstawy prawnej do włączenia się w system powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. (Włączenie do systemu puz części z tych osób zakłada wspomniana wyżej nowelizacja.)
Podsumowując: Kasy chorych płacą jedynie za świadczenia udzielone cudzoziemcom w nich ubezpieczonym. W przypadku udzielenia pomocy medycznej ubezpieczonemu cudzoziemcowi (lub członkowi jego rodziny), ze świadczeniodawcą, który jej udzielił, rozlicza się kasa chorych, której cudzoziemiec jest członkiem. Rozliczenia za wykonane usługi medyczne są dokonywane na bieżąco, a procedura jest taka sama, jak w przypadku każdego innego ubezpieczonego pacjenta.
Niektórzy nieubezpieczeni cudzoziemcy mogą uzyskać nieodpłatnie pewne świadczenia medyczne, które przysługują im z tytułu obowiązujących umów międzynarodowych, np.: o współpracy w dziedzinie ochrony zdrowia i nauk medycznych; o współpracy w dziedzinie polityki społecznej; o ubezpieczeniu społecznym; o zabezpieczeniu społecznym; o świadczeniach zdrowotnych.
Jednak, ponieważ system ubezpieczeniowej organizacji ochrony zdrowia w Polsce obowiązuje od niedawna, część porozumień bilateralnych oraz krajowych uregulowań prawnych nie zostało jeszcze dostosowanych do nowej sytuacji.
Zgodnie z informacjami udzielonymi przez Departament Integracji Europejskiej i Współpracy z Zagranicą MZ w roku 1999 obowiązywały umowy i porozumienia międzynarodowe o współpracy w zakresie ochrony zdrowia i nauk medycznych z następującymi krajami: Albania, Chiny, Republika Czeska, kraje byłej Jugosławii (Jugosławia, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Macedonia, Słowenia), Luksemburg, Rumunia, Republika Słowacka, Szwecja, Tunezja, Ukraina, Republika Węgierska, Wielka Brytania, Republika Federalna Niemiec.
Koszt świadczeń medycznych, udzielonych na rzecz cudzoziemców nie posiadających uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego przez publiczne zakłady opieki zdrowotnej w zakresie wynikającym z obowiązujących umów międzynarodowych winien być pokryty z budżetu państwa.
Istnieje jeszcze odrębny przypadek, w którym koszt świadczeń medycznych udzielonych nieubezpieczonym cudzoziemcom pokrywany jest z budżetu. Na mocy zapisów ustawy z dnia 22.04.1959 r. o zwalczaniu gruźlicy (Dz.U. Nr 27 poz. 170 z późn. zm.) zakłady społeczne opieki zdrowotnej udzielają ludności (a więc także cudzoziemcom) bezpłatnie świadczeń w zakresie zapobiegania, rozpoznawania i leczenia gruźlicy oraz w zakresie rehabilitacji osób chorych na gruźlicę, ozdrowieńców i inwalidów z powodu gruźlicy (art. 1).
Płatności, należne świadczeniodawcom z tytułu usług udzielonych cudzoziemcom w 1999 r. na podstawie obowiązujących przepisów, Minister Zdrowia będzie realizował w roku 2000. W wykazie wydatków niewygasających zabezpieczono kwotę 2 mln zł na opłacenie świadczeń udzielonych w ramach obowiązujących umów międzynarodowych.
Zbigniewa Anna Nowodworska
rzecznik prasowy Pełnomocnika Rządu ds. Wprowadzenia
Powszechnego Ubezpieczenia Zdrowotnego
Informacje pochodzą z serwisu
www.kasa-chorych.gov.pl
_crop_8218.png)
witam,
mam prblem z polskim NFZ, sytuacja wuglada nastepujaco przebywam w Szkocji
(posiadam NIN) tegoroczne wakacje spedzilem w Polsce, niestety podczas urlopu potrzebowalem interwencji ambulansu, wszystko ladnie pieknie ambulans przyjechal zostala mi udzielona pomoc, zostalem przewieziony do szpitala i wypisany tego samego dnia. teraz przychodza pisma z NFZ o przedstawienie im numeru ubezpieczenia. niestety NIN nie akceptuja, zlozyle wniosek o europejska karte zdrowia( EHIC, EKUZ) ale ta karta nie moze byc wydana z data wczesniejsza dluzsza niz 30 dni. moje pytanie jest nastepujace czy NIN obejmuje pomoc w naglych wypdkach jezeli przebywam w PL i czy niestety musze zaplacic za udzielona mi pomoc.
pozdrawiam